Fijn bedrijf
Het afscheid van een ouder is al zwaar genoeg, zeker wanneer de familieverhoudingen complex zijn en je buitenspel wordt gezet. In mijn geval nam een familielid dat dertien jaar volledig afwezig was geweest plots de volledige regie over, terwijl ik al die jaren voor mijn ouders had gezorgd. Juist dan verwacht je van een uitvaartondernemer stabiliteit, respect en neutraliteit. Bij Uitvaartverzorging De Verbinding kreeg ik het tegenovergestelde.
Al bij het eerste telefoontje ging het mis: in plaats van rust en duidelijkheid kreeg ik een monoloog over hoe ‘gul’ de opdrachtgever zou zijn, complete met details over uitgaven en materialen — informatie waar ik niet om vroeg en die bovendien totaal ongepast was. Daarbovenop kwam een terloopse klacht over het ‘pokkeneind rijden’, en een vreemde, onnodige opmerking dat mijn broer ‘geen onvertogen woord’ over mij zou hebben gezegd. Het gaf direct een ongemakkelijk inkijkje in gesprekken die helemaal niet gevoerd hadden hoeven worden.
Toen ik later enkele eenvoudige vragen stelde over het afscheid — of de kist open zou blijven, of we een kaars mochten meenemen — kreeg ik korte, geërgerde antwoorden. De medewerker benadrukte dat ik ‘niet de opdrachtgever’ was en moest eerst toestemming aan mijn broer vragen voor het simpele verzoek van mijn moeder om haar echtgenoot nog één keer te zien. Dat zo’n fundamenteel menselijk verzoek werd teruggebracht tot een bureaucrische check, terwijl dezelfde medewerker zich elders wél mengde in familiezaken door hoorbaar partij te kiezen, was ronduit a‑professioneel. Hij behoort te weten hoe complex een familiesituatie zou zijn. Tóch werkte hij zichtbaar vanuit een bevooroordeeld beeld, ingefluisterd door charme en onwaarheden.
Toen op de dag van het geplande afscheid mijn moeder acuut ziek werd en wij dit moesten melden, reageerde hij kil en geïrriteerd — zonder enige erkenning van de situatie.
Alles bij elkaar blijft een beeld over van een uitvaartondernemer die eerder handelt vanuit irritatie, oordeel en logistiek denken dan vanuit menselijkheid. In een vak waarin respect, empathie en tact essentieel zijn, kregen wij lompheid, botsheid en een pijnlijk gebrek aan invoelend vermogen. Nabestaanden móéten kunnen rekenen op professionaliteit. Wat wij kregen was kille, bevooroordeelde en onnodig kwetsende dienstverlening.